نفیر سیمرغ

کلبه ی تنهاییدر شبی سرد در آن دامن کوهکه چه بس تاریک استآسمان نعره زنان می نالیدرعد وبرقش همه جا جاری بودومن اندردل شب خاموشمودراین قلب حزینقصّه ای فریادشدره ها پر می کرذومن خسته دراین کلبه تنگدر اوج سکوتهمدمی می طلبمتا کند شاد دل مسکینمبزداید غم سنگین دلموچه تنگ است فضای دل منابرها می گریندچشمه سا...

(گربه ها)این حکایت را شنیدم از پدرکو ز بهرم گفت با صدذوق و فرتا بیاموزم کنم آویز گوشمن شوم در نزد یارانم بهوشقصّه از برنامه های شوم بودبهر مردان و زنان بوم بودالغرض در یک اتاق خانمانگربه ای آزرد بس این جانمانروز ها نان و پنیر و ماست خورداو به شب آن جوجه های ناز برداو من و همسایه را بیچار ه کرداین جگر های به خون او پاره کرداو همه همسایه ها علاف کرداو در اعمال بدش اسراف کرداز قضا او صاحب اولاد شدصاحب اولادِ چون پولاد شدجمع آن ها را شمارم هفت بود...