نرگس مست

نرگس مست

به لعل ونرگس مستت چه کردی با دل و دینم
ببردی از سرم جانا تمام عقل وآئینم

شبی در خواب خوش دیدم،طلوع شمس رویت را
ز خود بی خود شدم دلبر،چوفرهادم تو شیرینم

بیا کز دوریت حیران شدم با چشم گریانی
به آن امید یر راهت نشینم تا تورا بینم

هزاران غم ز هحرانت به دل بنشست وخونین شد
دل دیوانه ام بنگر،چه حیران وچه غمگینم

نسم صبح می آرد شمیم زلف مشکینت
بهاران می کندجانا،خزان ودرد دیرینم

اگر مستم لبم بستم ،به جام لعل شیرینت
چوبلبل در نو آیم ،که از گل بوسه ها چینم

دل دیوانه ای دارم،که رامش کی توان کردن
اسیر بند سلطانم،رها از خصم پر کینم

شبم فرخنده می داری،اگر بر لب نهی جامی
بنوشم از لب لعلت،شراب عشق شیرینم

به آغوش خوشت گیرم،شوم مجنون صحرایی
به شیرین گوهری امشب،رهم از درد سنگینم

خرد راندم زدل تامن ،شوم دیوانه شیدایی
به بالا می برد جانم،صفای عشق خونینم

خوشا آن شب که بیمارم،طبیب جان شوی مارا
به لطف خودکنی درمان ،نشینی گه به بالینم

شکیبایی ز هجرانت ،به سر رفت وبه آخر شد
تو گویی من گنه کردم ،زبانی کرده نفرینم

«الا یا ایهااساقی»،به می مستانه مستم کن
رهایم کن ز غمهایم،بنوشان جام زرینم

مکن منع دلم احمد ،که من دلداده ای مستم
دل خون گشته ای دارم ،به دام او چه مسکینم

احمد انصاری هادی پور...اهواز..21/11/1397
توجه
غزل فوق استقبالی است از غزل ثریایی حافظ با مطلع
به چشمان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
بیا کز چشم بیمارت هزاران درد بر چینم
که تقدیم گردید.

نفیر سیمرغ...