من چو بهار بوده ام

من چو بهار بوده ام،مست وخراب بوده ام
با دل من مکن جفا ، باده ی ناب بوده ام

پیر وکمان گشته ام ،خزان گرفته موی من
به یاد زلف دلبرم ، در تب و تاب بوده ام

دل ز جهان بریده ام ، تا که شو م اسیر او
مرغ به دام دلبرم ، غرق طناب بوده ام

منع دلم چه می کنی ،پر شده از محبتش
ره به دگر نمی دهد،بس که خراب بوده ام