نفیر سیمرغ

(اسقبال از دوست )تا که شدم در پی آن مه لقا،تاب و توان از دل من رانده شدچون که دهم جان به ره آن صنم ،درد و غمان از دل و تن رانده شدراهی میخانه و دیوانه ام ،نعره زنان رقص کنان دل پریشدر بر یارم چو شوم مست او،هر خطر ورنج وشَمَن رانده شدمن همه عمرم بروم سوی دوست،مست شوم سجده کنم کوی دوستتا به برآرم صنم خوب روی، عقل من از آب کهن رانده شدهر قدح باده که نوشم ز او ،کژ شوم و راست به ره اندرونسوی حبیبم چو روم هر شبان،جز لب او بوسه ز دن رانده شددرد دلم با شه رندان کنم ، از نفسش خدمت جانان کنمپیر مغان در برم آمد به شب،هر هوس از باغ وچمن رانده شدمن نروم راه به جز راه عشق،من نشوم خم به صفت های زشتتا که مرا هست به دل حاجتی،منطق وعقل از همه ظنّ رانده شددوش شنیدم ز صاحب هنر ، درد مر ا گفت به اِعزاز وفرّاز ره...

(استقبالی وتضمینی ازسهراب سپهری)«به سراغ من اگر می ایید»بادست پرازگل اییدباعطر گل یاس اییدبازمزمه ی عشق ودعابانوای مطرببانعره ی مستانه میپای کوبان به سراغم اییدتادران تاریکی،ترکی بردارد«چینی نازک تنهایی من»...